Ride the BusKompletne zasady
Znana też jako: Bus Driver · Riding the Bus · Bussen (Skandynawia)
Ride the Bus to karciana gra alkoholowa rozgrywana w trzech fazach. Najpierw każdy gracz odpowiada na cztery pytania o następną kartę. Potem przychodzi piramida: zakryty stos kart odkrywany po jednej, przy którym gracze rozdają łyki i blefują. Na koniec gracz z największą liczbą kart w ręce musi „przejechać się autobusem”, czyli przejść bolesną sekwencję kart, która resetuje się po każdej pomyłce.
Jedna runda trwa od 20 do 40 minut, gra od 4 do 10 osób i jedna talia. Gry alkoholowe rzadko mają tak wyraźną budowę. Niżej: pełne zasady wszystkich trzech faz, prawdziwe szanse przy każdym typie i zasady domowe, które warto dorzucić.
Na czym polega Ride the Bus?
Ride the Bus to karcianka zbudowana wokół typowania. Każda faza korzysta z tych samych czterech pytań, czerwona czy czarna, wyżej czy niżej, w środku czy poza, i kolor karty, ale wrzuca je w inną dynamikę grupy. W fazie 1 każdy typuje po kolei sam za siebie. W fazie 2 (piramida) karty typuje się wspólnie, a gracze blefują i rozdają łyki przez stół. W fazie 3 jeden pechowiec musi przejść całą sekwencję typów w jednym czystym przejeździe.
Gra wyszła ze skandynawskich knajp studenckich (tam nazywa się Bussen) i w latach dwutysięcznych zadomowiła się na amerykańskich imprezach studenckich. Dziś w krajach anglojęzycznych to najczęściej grana wielofazowa karcianka na alkohol, przed Piramidą i Prezydentem, dla ekip, które chcą czegoś więcej niż tylko „dobierz i pij”.
Uproszczona „wersja pubowa” Ride the Bus to sama faza 1, grana do momentu, aż ktoś trafi wszystkie cztery z rzędu. Pełna gra z tej strony to wersja trzyfazowa z piramidą, w którą gra większość ekip w USA i północnej Europie. Jeśli twoi znajomi znają tylko fazę 1, wjedźcie autobusem w fazę 2, nie będzie powrotu.
Co jest potrzebne i jak rozstawić grę
Rozstawienie zajmuje jakąś minutę:
- Jedna standardowa talia. 52 karty, jokery wyjęte.
- Coś do picia dla każdego. Klasyk to piwo, drinki też działają. Unikajcie samych shotów, w fazie 2 łyki potrafią się szybko nawarstwić.
- Wybierzcie rozdającego. Ten, kto tasował, albo kolejna osoba zgodnie z ruchem wskazówek zegara z poprzedniej rundy. Rozdający nie gra w fazie 1, zadaje pytania i odkrywa karty.
- Posadźcie graczy. Najlepszy jest okrągły stół, ale kanapa też się sprawdzi. Każdy musi widzieć ręce rozdającego.
Przed fazą 1: potasujcie. Faza 1 zużywa 4 karty na gracza, więc przy 6 osobach zejdą 24 karty, zanim zacznie się piramida. Miejcie to z tyłu głowy przy małej talii albo dużej ekipie.
Cztery pytania
Każdy gracz odpowiada po kolei na cztery pytania. Trafione = rozdajesz łyki. Pudło = pijesz.
Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara od lewej strony rozdającego, każdy gracz mierzy się z tą samą sekwencją czterech pytań. Rozdający odkrywa jedną kartę na pytanie przed tym graczem, a gracz zostawia każdą odkrytą kartę przed sobą, odkrytą. Na koniec fazy 1 każdy ma przed sobą czterokartową „rękę”, te karty zostają widoczne i mają znaczenie w fazie 2.
Cztery przystanki w ustalonej kolejności. Przejedź je czysto, a picie w kolejnej fazie prawie cię ominie.
Pytania, po kolei
Czerwona czy czarna?
Zgadnij kolor pierwszej karty. Kier i karo są czerwone, trefl i pik czarne. Rozdający odkrywa kartę i od razu wiesz.
Pudło: pijesz 1 łyk. Trafione: rozdajesz 1 łyk. Remis: niemożliwy.
Szanse: 50 / 50Wyżej czy niżej?
Czy druga karta będzie wyższa czy niższa od pierwszej? As jest zwykle najwyższy. Jeśli druga karta ma tę samą wartość co pierwsza, w większości zasad domowych to porażka, pijesz podwójnie.
Pudło: pijesz 2 łyki. Trafione: rozdajesz 2 łyki. Remis: pijesz podwójnie (większość zasad).
Szanse: zależą od karty 1W środku czy poza?
Czy trzecia karta wypadnie wartością pomiędzy dwiema pierwszymi (w środku), czy poza tym zakresem (poza)? Równa którejś z dwóch pierwszych = pijesz podwójnie.
Pudło: pijesz 3 łyki. Trafione: rozdajesz 3 łyki. Remis: pijesz podwójnie.
Szanse: zależą od kart 1+2Kolor karty?
Który z czterech kolorów ma czwarta karta? Kier, karo, trefl czy pik. Czysty strzał na 25 %, informacje z poprzednich trzech kart nic tu nie dają.
Pudło: pijesz 4 łyki. Trafione: rozdajesz 4 łyki. Remis: niemożliwy.
Szanse: 25 %Prawdziwe szanse (krótka przerwa na matematykę)
Oczekiwana liczba łyków w fazie 1 dla jednego gracza, przy typowaniu na ślepo:
| Pytanie | Szansa na trafienie | Łyki przy pudle | Oczekiwane łyki |
|---|---|---|---|
| 1, czerwona czy czarna | 50% | 1 | 0.5 |
| 2, wyżej czy niżej | ~58%* | 2 | 0.84 |
| 3, w środku czy poza | ~50%* | 3 | 1.5 |
| 4, kolor | 25% | 4 | 3.0 |
| Faza 1, razem | ~5.8 |
* Wyżej/niżej daje średnio około 58 % optymalnemu graczowi, który wybiera stronę z większą liczbą pozostałych kart (6 ma więcej miejsca w górę niż w dół i tak dalej). W środku/poza jest średnio bliżej 50 %, ale przechyla się w stronę „poza”, kiedy odstęp między kartą 1 i 2 jest mały.
Dwa pierwsze pytania kosztują razem około 1,3 oczekiwanego łyka. Samo pytanie 4 kosztuje 3, czyli połowa wszystkich łyków z fazy 1 bierze się ze strzału, przy którym nie masz żadnej informacji. Nie katuj się pytaniem 4, szans nie poprawisz. Skup się na pytaniach 2 i 3, gdzie matematyka faktycznie pomaga.
Piramida
Zakryty stos kart odkrywany po jednej. Gracze rozdają łyki i blefują na podstawie tego, co mają w ręce.
Kiedy wszyscy skończą fazę 1, każdy ma przed sobą odkrytą czterokartową „rękę”. Rozdający bierze resztę talii i układa piramidę zakrytymi kartami, z rzędami rosnącymi od góry do dołu. Większość ekip gra piramidą z 5 rzędów (1+2+3+4+5 = 15 kart). Mniejsze grupy mogą wziąć 3 albo 4 rzędy.
Karty odkrywa się od dolnego rzędu w górę. Numer rzędu to stawka w łykach za jego karty.
Jak przebiega runda piramidy
Rozdający odkrywa karty po jednej, zaczynając od dolnego rzędu i idąc w górę. Przy każdej odkrytej karcie:
- Jeśli masz w ręce kartę o tej samej wartości co odkryta (kolor nie ma znaczenia), możesz „rozdać łyki”: wskaż dowolnego gracza i każ mu wypić tyle łyków, ile wynosi numer rzędu.
- Możesz blefować, czyli udawać, że masz pasującą kartę, której nie masz.
- Wskazany gracz może „sprawdzić”, czyli podważyć blef. Jeśli rozdający łyki ma pasującą kartę, sprawdzający pije podwójnie. Jeśli nie ma, blefujący wpada i pije podwójnie.
- Łyki z jednego rzędu możesz rozdzielić między kilku graczy (np. rząd 4 = 2 łyki dla gracza A i 2 dla gracza B). Zasady domowe różnią się co do tego, czy własny blef też można dzielić.
- Kiedy wykorzystasz kartę do rozdania łyków, jest „zużyta”, odwróć ją zakrytą. Zużytej karty nie użyjesz drugi raz.
Wyższe rzędy są cenniejsze: kiedy dochodzicie do rzędu 5 (dolnego w kolejności odkrywania, a w części zasad domowych odkrywanego na końcu), każdy łyk jest wart 5. Zostaw trafienia na późne rzędy, jeśli dasz radę, ale licz się z tym, że kolejnego trafienia możesz w ogóle nie zobaczyć.
Oczekiwana wartość blefu jest dodatnia, kiedy szansa na sprawdzenie wydaje ci się mniejsza niż 50 %. Powyżej tego podwajasz własne łyki. W ekipach, które mało sprawdzają, sprawdzanie zdarza się w jakichś 30-40 % przypadków, co robi z blefu domyślną strategię. W ekipach, które sprawdzają wszystko, blef opłaca się tylko przy małych rzędach (1 i 2).
Przejazd autobusem
Jeden gracz mierzy się z sekwencją od 5 do 10 kart. Każda karta to jedno z czterech pytań. Jedno pudło = start od początku.
Na koniec fazy 2 policzcie karty, które zostały graczom w ręce. Autobusem jedzie ten, komu zostało najwięcej kart. Przy remisie dwójka gra jedno pytanie z fazy 1 (czerwona czy czarna) i to rozstrzyga. Niektóre zasady domowe rozstrzygają remis liczbą łyków rozdanych w fazie 2, wybierzcie jedną wersję przed startem.
Sześć zakrytych kart. Pytania lecą w kółko przez cztery pytania z fazy 1, po kolei.
Jak wygląda przejazd
- Rozdający kładzie 6 kart zakrytych w rzędzie (od 5 do 10 jest w porządku, 6 to najczęstszy wybór).
- Zaczynając od pierwszej karty, pasażer odpowiada na pierwsze pytanie z fazy 1 (czerwona czy czarna). Karta zostaje odkryta, trafienie albo pudło widać od razu.
- Jeśli dobrze: przechodzi na kartę drugą i odpowiada na kolejne pytanie (wyżej czy niżej). Znowu dobrze? Karta trzecia (w środku czy poza). I tak dalej przez kolor, a potem znowu czerwona czy czarna przy karcie piątej.
- Jeśli źle: pijesz 1 łyk (albo tyle, ile wynosi numer rzędu, w części zasad domowych), błędna karta wraca do talii, a przejazd zaczyna się od pierwszej karty.
- Pasażer musi dojechać do końca bez błędu. Gdy czysto zbije ostatnią kartę, runda się kończy i zaczyna kolejna.
Haczyk: każdy restart kosztuje co najmniej jeden łyk. Naprawdę pechowy przejazd, z kolejnymi wpadkami na kolorze (pytanie 4, strzał na 25 %), potrafi dać 10 i więcej łyków, zanim pasażer wysiądzie. Większość graczy błaga wtedy rozdającego o autobus z 5 kart, jeśli faza 2 mocno ich przejechała.
Oczekiwana liczba łyków potrzebna do przejechania autobusu z 6 kart, przy optymalnej grze, to około 9 łyków. Najtrudniejsza pojedyncza karta to pytanie 4 (kolor) z 25 %, czyli 75 % szans na restart przy tej jednej próbie. Większość ekip, które kończą autobus, kończy go szczęściem, nie umiejętnością.
Zasady domowe i warianty, które warto znać
Poza wariantami przy poszczególnych pytaniach, większość ekip grających regularnie w Ride the Bus dorzuca do podstawy dwie albo trzy z poniższych. Wybierzcie wersję, ustalcie ją przed fazą 1 i nie zmieniajcie w trakcie.
Snap przy remisie
Jeśli druga karta ma tę samą wartość co pierwsza (albo trzecia trafia w pierwszą lub drugą), zamiast „pijesz podwójnie” rozdający i gracz piją tyle, ile wynosi stawka. Łagodniejsze dla nowych graczy.
Mini piramida
Zamiast 5 rzędów zróbcie 3 (1+2+3 = 6 kart). Skraca fazę 2 o połowę. Polecane przy 4 graczach albo kiedy noc dawno minęła północ.
Odkrywanie z góry
Odwróćcie kolejność: zacznijcie od rzędu 1 (góra, najmniejsza stawka) i skończcie na rzędzie 5 (dół). Stawki rosną razem z rundą i napięcie idzie w górę pod koniec. Domyślna wersja w większości odmian amerykańskich.
Mini autobus
Autobus z 5 kart zamiast 6 albo 10. Oczekiwana liczba łyków dla pasażera spada z jakichś 9 do 6,5. Popularna zasada litości na końcówkę wieczoru.
Autobus, który rośnie
Każdy restart dokłada do autobusu jedną kartę. Brutalne, używane w turniejach albo jako kara dla kogoś, kto i tak wygrywa wieczór. Nie róbcie tego nowym graczom.
Tryb bez alkoholu
Zamieńcie alkohol na coś bezalkoholowego (albo po prostu na gesty). Matematyka, blefy i napięcie autobusu działają tak samo. Zaskakująco dobre nawet na trzeźwo, pod spodem to naprawdę gra w typowanie.
Jak nie jechać autobusem
Oczekiwana liczba łyków dla pechowca w fazie 1 i 2 potrafi dobić do 15 i więcej. Część to szczęście, ale większość rozrzutu bierze się z trzech decyzji, przy których matematyka i czytanie stołu naprawdę mają znaczenie.
Faza 1: wybierz dobrą stronę przy wyżej/niżej
Jeśli twoja pierwsza karta to 6, wyżej jest 7 wartości (od 7 do asa), a niżej 5 (od 2 do 5), więc idź wyżej. Zawsze wybieraj stronę, po której zostało więcej kart. As jest zwykle najwyższy, więc przy 9 idziesz niżej: nad nią są tylko 10, walet, dama, król i as (5 wartości × 4 kolory = 20 kart), a pod nią od 2 do 8 (7 wartości × 4 kolory = 28 kart). Wyjątek: kiedy rozdający podaje ci coś skrajnego (dwójkę albo asa), wybór jest oczywisty, idź w jedyną sensowną stronę.
Faza 2: blefuj przy małych rzędach, rozdawaj uczciwie przy dużych
Matematyka blefu: kiedy blefujesz i wpadasz, pijesz podwójną stawkę rzędu. Małe rzędy (1, 2 łyki) tanio się przegrywa, duże (4, 5 łyków) kosztują. Zostaw blefy na wczesne rzędy, kiedy nikt jeszcze nie uważa. Zanim rozdający odkryje rząd 5, stół już czuwa, a blefy dostają sprawdzenie dwa razy częściej.
Faza 3: jeśli musisz jechać autobusem, proś o najkrótszy
Na czysto: różnica między autobusem z 5 i 10 kart to mniej więcej 5 oczekiwanych łyków dla pasażera. Jeśli wsiadasz już nieźle wstawiony, autobus litości z 5 kart nic stołowi nie zabiera, a tobie sporo oszczędza. Większość ekip się zgodzi, zwłaszcza jeśli jest późno.
Pytanie 4 (kolor) to największe pojedyncze źródło rozrzutu w całej grze. To płaskie 25 %, a w autobusie wraca co czwartą kartę. Nie pomoże tu żadna umiejętność ani czytanie stołu. Nie stresuj się tym, przyjmij, że kolor dopadnie cię w jakichś 75 % prób, i oddychaj.
Ride the Bus: najczęstsze pytania
Na czym polega Ride the Bus?
Ride the Bus to trzyfazowa karciana gra alkoholowa dla 4 do 10 graczy. W fazie 1 każdy gracz odpowiada na cztery pytania o następną kartę. Faza 2 to piramida, runda rozdawania łyków i blefu. Faza 3 to sam autobus: jeden gracz typuje w zakrytej sekwencji kart, a po każdej pomyłce zaczyna od góry.
Ilu graczy potrzeba?
Minimum cztery osoby, osiem to złoty środek, dziesięć to wygodne maksimum. Poniżej czterech faza 2 jest za krótka, a pasażer nie ma przed kim blefować. Powyżej dziesięciu zaczyna brakować talii w fazie 2.
Ile trwa Ride the Bus?
Licz od 20 do 40 minut na rundę, zależnie od wielkości ekipy. Faza 1 to jakieś 5 minut na czterech graczy, faza 2 jakieś 10 minut, a sam autobus potrafi zająć od minuty do kwadransa, zależnie od tego, ile restartów zaliczy pasażer.
Jakie są te cztery pytania?
Czerwona czy czarna (kolor karty 1), wyżej czy niżej (karta 2 wobec karty 1), w środku czy poza (czy karta 3 jest wartością pomiędzy kartami 1 i 2) oraz kolor (który z czterech kolorów ma karta 4). Odpowiada się w dokładnie tej kolejności.
Co się dzieje przy remisie w fazie 1?
Większość zasad domowych traktuje remis (druga karta ma tę samą wartość co pierwsza i tak dalej) jako porażkę gracza, czyli pije podwójnie. Niektóre ekipy grają na „snap”: piją i gracz, i rozdający. Ustalcie zasadę przed startem.
Kto jest kierowcą autobusu?
To dwie różne rzeczy w dwóch różnych wersjach. W większości wariantów amerykańskich rozdający jest nieformalnie nazywany kierowcą autobusu, ale „jedzie autobusem” ten, kto kończy fazę 2 z największą liczbą kart w ręce. W innych wersjach „kierowca autobusu” to po prostu przezwisko rozdającego.
Ile kart ma autobus w fazie 3?
Standard to od pięciu do dziesięciu kart. Najczęściej sześć. Każda karta wymaga jednego z czterech pytań, w stałej rotacji. Zła odpowiedź = start od pierwszej karty.
Czy Ride the Bus to to samo co Bussen?
Tak, Bussen to duńska, norweska i szwedzka nazwa tej samej gry. Fazy, pytania i mechanika autobusu są identyczne. Różnią się zwykle tylko nawarstwione zasady domowe, wersje skandynawskie często grają mniejszą piramidą (3 albo 4 rzędy zamiast 5).
Czy Dronk jest po polsku?
Apka jest po angielsku, a do tego po duńsku, norwesku i szwedzku. Zasady Ride the Bus z tej strony to nasza polska wersja, a w apce Dronk czeka 15 gier imprezowych na jeden telefon, po angielsku, bez talii i bez konta.
Autobus podstawiony. Kto siada za kierownicą?
Macie zasady, matematykę i warianty. Bierzcie talię, czterech znajomych i ruszajcie, a kiedy autobus zrobi swoje, Dronk czeka w kieszeni.
Zobacz ImpostoraDronk · iPhone · Za darmo