Kim jestem: gra z telefonem na czole

250 haseł do gry Kim jestem w 8 kategoriach

Każda kategoria działa osobno albo w mieszance. Znani ludzie, Filmy i seriale i Piosenki to klasyka. Czynności wybierzcie, kiedy gracie w wersji z pokazywaniem, a Marki są zaskakująco trudne do opisania bez rysowania logo w powietrzu.

Zasady gry Kim jestem

Zasady gry Kim jestem tłumaczy się w trzydzieści sekund, i dlatego działa na każdej imprezie. Jedna osoba zgaduje, reszta podpowiada, a zegar pilnuje tempa.

1. Wybierzcie zgadującegoUstawcie kategorie i czas rundy na karcie u góry. Zgadujący bierze telefon i naciska Start.
2. Telefon na czołoPodczas odliczania 3, 2, 1 zgadujący przykłada telefon do czoła ekranem do grupy. Od teraz hasło widzą tylko pozostali.
3. Opisujcie, pokazujcie, nućcieGrupa rzuca podpowiedzi. Wolno opisywać hasło, pokazywać je, nucić melodię albo kogoś naśladować. Nie wolno mówić samego hasła ani go literować.
4. Mam albo dalejGdy zgadujący trafi, ktoś ze znajomych klika Mam i pojawia się następne hasło. Jeśli hasło jest niemożliwe, klikacie Dalej. Za pominięcie nie ma kary, ale liczy się każda sekunda.
5. Liczcie i zmianaPo końcu czasu karta pokazuje wynik i wszystkie hasła z rundy. Telefon wędruje do następnej osoby. Kto po pełnej kolejce ma najwięcej trafień, wygrywa.

Zgadnij kim jestem: warianty gry dla każdej ekipy

Wersja z telefonem to tylko jeden sposób gry. Te warianty korzystają z tych samych haseł, więc możecie zmienić zasady, gdy tylko ekipa potrzebuje czegoś nowego.

• Kim jestem z karteczkami. Każdy pisze znaną postać na karteczce samoprzylepnej i nakleja ją na czoło osobie po lewej. Wiele osób mówi na tę wersję po prostu czółko. Po kolei zadajecie pytania na tak lub nie o siebie, aż zgadniecie, kim jesteście. Wolniejsza wersja, idealna przy stole.
• Tylko kalambury. Nikt nie może mówić. Grupa pokazuje każde hasło w ciszy, co sprawia, że Filmy i Czynności są dwa razy śmieszniejsze.
• Pojedynek drużyn. Podzielcie się na dwie drużyny. Każdy gracz ma jedną rundę, a punkty drużyny się sumują. Podpowiadać może tylko własna drużyna.
• Tylko nucenie. W kategorii Piosenki podpowiadający mogą wyłącznie nucić melodię, bez słów i bez tytułu.
• Jedno słowo. Każdy podpowiadający mówi tylko jedno słowo na kolejkę, po kolei w kółku. Trudne i bardzo głośne.
• Wersja imprezowa. Każde pominięcie to łyk, a osoba z najniższym wynikiem wybiera następną kategorię. Woda liczy się tak samo i nikt nie musi pić.

Jak lepiej podpowiadać

Większość rund przegrywają podpowiadający, nie zgadujący. Trzy nawyki podwajają wynik.

• Najpierw kategoria. Krzyknijcie „film!” albo „piosenkarka!” zanim powiecie cokolwiek innego. To od razu zawęża zgadywanie.
• Używajcie wspólnych wspomnień. „Film, który oglądaliśmy w Sylwestra u Kasi” działa lepiej niż streszczenie fabuły.
• Mówi jedna osoba. Pięć osób krzyczących pięć różnych podpowiedzi to tylko hałas. Na zmianę, albo zaczyna ten, kto ma najlepszy pomysł.
• Rymy i dopowiadanie. „Jolka, Jolka…” i zgadujący kończy sam. Wolno powiedzieć słowo, które się rymuje, nie wolno powiedzieć samego hasła.

Na resztę wieczoru